De deur ging open

door Samara

Ik zeg weleens dat ik “verslaafd geboren” ben. Niet omdat ik met een spuit in mijn hand ter wereld kwam, maar omdat ik me vanaf mijn vroegste herinneringen al anders voelde. Alsof ik er niet helemaal tussen paste. Alsof ik op de verkeerde planeet was neergezet. Ik keek naar anderen en dacht: “Jullie lijken allemaal te weten hoe dit moet — ik niet.”
Ik voelde me alsof ik hier niet vandaan kwam, maar tegelijkertijd snakte ik ernaar om erbij te horen. Die innerlijke kloof tussen anders zijn en er zo graag bij willen horen, knaagde jarenlang aan me. Het was een stille spanning die ik overal mee naartoe nam. Zelfs in gezelschap kon ik mij eenzaam voelen. 

Toen ik 17 was, kwam ik voor het eerst in aanraking met wiet. Het voelde toen niet als een groot keerpunt. Het was gewoon meedoen met de groep, nieuwsgierigheid, en diep van binnen de hoop dat ik even zou kunnen verdwijnen in iets wat groter was dan mijn eigen gevoel.

De eerste joint was geen filmisch drama. Er was geen donderklap of plots besef van “nu gaat het mis”. Maar er gebeurde iets subtiels: er ging een deur open. Een deur naar een wereld waarin ik mezelf kon dempen, aanpassen, verdoven.

Voor anderen was blowen iets vrijblijvends. Voor mij voelde het als thuiskomen — niet omdat het zo geweldig was, maar omdat ik voor het eerst niet zo pijnlijk bewust was van mijn eigen ik.
Ik dacht dat het ruimtelijker werd in mijn hoofd, alsof er ineens lucht was waar eerder alleen spanning zat. Alsof ik een deur had opengezet waardoor ik niet meer hoefde te voelen, of waardoor ik even kon vergeten hoe mijn leven werkelijk was.

Dat moment, bijna achteloos, was het begin van een lange reis. Vluchten, zoeken, vallen, opstaan. Ik wist het toen niet, maar ik was begonnen aan een pad dat me uiteindelijk óók naar herstel zou brengen.

Dit is niet het hele verhaal — alleen de draad waar hij begon. De rest zal zich stukje bij beetje ontvouwen. Herstel is geen sprookje, en verslaving is geen zwart-witverhaal.

Welkom in mijn wereld. 🌿